YazıPortal Resmi İnternet Sayfasıdır
İlişkili içerikler
(Yazının İngilizce çevirisini makalenin sonunda okuyabilirsiniz / You can read the English translation at the end of the article)
Yönetmen: Alan Parker
Oyuncular: Gene Hackman, Willem Dafoe, Frances McDormand, Brad Dourif, R. Lee Ermey, Gailard Sartain.
Mississippi Burning, Alan Parker imzalı bir film. Film, bir grup polis otomobilinin içlerinde siyahi bir yolcu taşıyan kamyoneti sıkıştırması sahnesiyle açılır. Polisin rutin kontrollerine benzeyen ama aslında ırkçı aşağılamalarla dolu bu kontrol, filmin daha başında gerilimi yükseltir. 1964 yılında Soğuk Savaş’ın ortasında gerçek bir olaya dayanan bu kontrol sonunda Sivil Haklar Hareketi üyesi olduğunu sonradan öğreneceğimiz üç genç katledilir. Irkçı saldırganların bir kısmının polis olması, cinayetin politik yönüne işaret eder.
Soğuk Savaş devam ederken gelişen bu olay, iki Federal Soruşturma Bürosu görevlisinin (Anderson ve Ward) olayı soruşturmaya başlamalarıyla yeni bir boyut kazanır. Ajanlar geldikleri kasabada pek de sıcak karşılanmazlar. Müfettiş Ward’ın şerifin ofisinde, “Olayın basit bir kayıp vakasından daha ciddi olabileceğini düşünüyorum” sözlerine şerifin verdiği “Sanmıyorum evlat, ne düşünüyorum dersen o Martin Luther King denilen adamın reklam dümenlerinden biri olduğunu sanıyorum” sözleri filmin ana dramatik yönelişini haber verir.
Sivil Haklar Hareketi üyesi üç gencin kaybolma öyküsü, sırlarla dolu soruşturmanın daha baştan kendi içinde çelişkileri barındırması, filmin temposunu belirleyici bir unsur olarak öne çıkar. Gençlerin aşırı sürat yaptıkları için tutuklandıkları ancak sonra serbest bırakıldıkları tutanağını okuyan Ward, buradaki çelişkili duruma dikkat çeker. Gözaltına alınıp serbest bırakılan gençlerin hiçbiri ne evlerini ne de Sivil Haklar Hareketi’nin merkezini telefonla aramışlardır. Tutanağa göre, kasaba sınırına kadar polisler tarafından takip edilen gençler, bir daha görülmemişlerdir. Dramatik çatışmanın ana döngüsünü aktaran bu duruma Alan Parker’ın kamerasından kasabada görevli polislerin görüntüleri eşlik eder. Yönetmen Parker, bu sahneye eşlik eden diyalogda soruşturmanın hangi engellerle karşılaşacağını haber verir gibidir. Müfettiş Ward akıl yürüterek gençlerin kaybolma öyküsündeki boşluğu yakalar. Müfettiş Anderson ise eski bir kasaba şerifi olması ve kasabada güvenlik güçlerinin tutanağındaki ifadelere inanması, filmin ikincil dramatik çatışmasını oluşturur. Müfettiş Ward’a göre daha kaba, çelişkiler üzerine kafa yormak yerine anlatılan öyküye inanmaya meyilli bir tip olarak çizilen Anderson karakteri, üç gencin kaybolma öyküsünde ortalama bir Amerikalı şerifin tavrını takınır.
Müfettiş Ward, kasabada girdikleri bir lokantanın beyazlara ayrılan bölümünün dolu olması nedeniyle siyahilerin yemek yediği bölüme giderek o esnada yemek yiyen bir siyahi gence birkaç soru sormak istediğini söyler. Siyahi genç, bu durumdan huzursuzlanır ve yerini değiştirerek Ward’ın sorularını cevaplayamayacağını bildirir. Filmin bu bölümünde Ward’ın bu hareketi, lokantaların içine kadar işleyen ayrımcılığı göstermesi bakımından çarpıcıdır. Lokantanın mikro ölçeğinde yaşananlar hiçbir şey olmamış, üç sivil hakları savunucusu genç kaybolmamış gibi normal hayatın devam ediyor oluşu, filmdeki sır perdesinin ve gerilimli atmosferin artacağının habercisi gibidir. Soruşturma, kasabada üzerinde anlaşılmış bir sessizlik duvarına çarpmıştır.
Sivil Haklar Hareketi üyesi üç genci canlı olarak gören son kişi olan siyahi kadınla yaptığı konuşmadan da olumlu sonuç alamayan Müfettiş Ward, yeniden dosyadaki ayrıntılara odaklanır. Ku Klux Klan adlı ırkçı örgütün üyeleri Ward ile lokantada konuşmak zorunda kalan siyahi gencin evini basar ve kimseyle konuşmaması gerektiği biçiminde tehdit eder. Yönetmen Alan Parker, bu sahneyle kasabadaki sessizliğin kaynağında ırkçı Ku Klux Klan baskısı olduğunu gösterir.
Ku Klux Klan’ın Anderson ve Ward’ın kaldığı otele düzenlediği saldırı; yeni yardım talebinde bulunmalarına neden olur. Yeni ajanların gelmesiyle soruşturma daha da derinleşir. Öyle ki kasabadaki eski bir otel soruşturma süreci boyunca kiralanır. Ku Klux Klan üyelerinin devam ettiği kiliseyi gözetleyen Anderson ve Ward ikilisi, bilgi toplamaya çalışırlar. Anderson’un kasabanın belediye başkanı ve şerifi ile girdiği diyalogda aldığı yanıtlar, beyaz muhafazakâr orta sınıf ırkçılarının düşünce dünyasını yansıtır. Sahne boyunca FBI görevlilerinin kasabaya gelerek soruşturmayı yürütmelerinden duydukları hoşnutsuzluk açık bir biçimde dile getirilir. Soruşturmayı hafife alma, sorulan sorulara yanıt vermeme biçiminde gelişen inkârcı tutum, filmin dramatik çatışmasını besleyen bir diğer unsurdur.
Müfettiş Anderson’un Ward’a göre daha aktif bir biçimde bilgi toplamaya çalışması, onu kadın kuaföründe araştırma yapmaya kadar sürükler. Anderson kuaförde yakınlık kurduğu kadınlardan Ku Klux Klan’ın kasabadaki liderinin adını öğrenir. Bu arada yapılan geniş aramalar sonucu Sivil Haklar Hareketi üyesi üç gencin kullandığı kamyonetin yerinin tespit edilmesiyle soruşturma daha da derinleşir. Şerif tutanağının aksine kamyonet gözden kaybolmamış, kasabanın biraz ötesindeki Mississippi Nehri’nde içinde gençlerden kalan birkaç parça eşya ile bulunmuştur. Bütün bunlar yaşanırken kasabanın ortasına bir kamyonetten fırlatılan siyahi genç ile Ku Klux Klan kasabadaki FBI ajanlarına açık bir mesaj verir.
Sivil Haklar Hareketi üyelerini taşıyan kamyonetin bulunması sonrası yoğunlaşan arama faaliyetleri çok sayıda deniz piyadesinin bölgeye nakledilmesini beraberinde getirir. Ward ve Anderson üç gencin cesetlerine henüz ulaşamasa da onların katledildiklerine artık emindir. Bu yeni durum, filmin temposunu ve gerilimini yükseltirken, Ku Klux Klan siyahilere ait dükkân ve evlerin bombalanmasıyla buna cevap verir.
Cinayet soruşturması devam ettiği sırada bölgenin vatandaşlarıyla yapılan röportajlarda soruşturma aleyhine dile getirilen olumsuz görüşler, muhafazakârlığın reaksiyoner ve dışlayıcı dilinin filmdeki karşılığıdır. Bütün beyaz vatandaşlar söz birliği etmişçesine cinayeti inkâr ederler. Benzer bir tutum, bölgede yaşayan siyahi vatandaşlarca da fakat farklı bir nedenle -Ku Klux Klan’ın uyguladığı baskı ve terörün- yarattığı can güvenliği endişesiyle alınır. Bu sahnelerle Alan Parker’ın Mississippi Yanıyor’a yarı-belgesel bir nitelik kazandırdığını söylemeliyim.
Anderson ve Ward’ın, Şerif Yardımcısı Pell’in evine yaptığı ziyaret sırasında evlilik resminde farkına vardığı bir detay, şüphelerin Şerif Yardımcısı Pell’in üzerine yoğunlaşmasına neden olur. Ku Klux Klan’ın siyahilerin devam ettiği bir kiliseye düzenlediği saldırı sırasında Klan üyesi bir ırkçının siyahi bir çocuğu döverken sarf ettiği, “O zenci dudakların FBI için konuşmayacak” tehdidi, Klan üyelerinin soruşturmaya karşı duyduğu rahatsızlığın açık ifadesidir. Üzeri örtülmeye çalışılan cinayet, tehdit ve baskıyla birleşerek ırkçıların siyahilere saldırısının bahanesi haline gelir.
Irkçıların lideri Clayton’un Yahudilerden başlayarak Asyatik halkları ve siyahileri hedef alan nefret söylemi, Anglosakson beyaz ırkçılığın düşünce dünyasını ele verir. Soruşturmadan duyulan rahatsızlık, artık basın ve kameralar önünde ırkçı kin ve hezeyanların dile getirilmesiyle zirvesine ulaşır. Soğuk Savaş’ın yarattığı derin korku ve ideolojik manipülasyon, Amerikan düşünce dünyasını kuruttuğu gibi reaksiyoner ve alarmist bir ırkçı saldırganlığın iyice kuvvetlenmesine neden olur.
Müfettiş Anderson ile Şerif Yardımcısı Pell ve diğer Ku Klux Klan üyelerinin müdavimi olduğu barda yaşanan gerilim, ırkçılarla soruşturmayı yürüten FBI arasındaki çatışmaya yeni bir boyut katar. Ward’ın kolejli polis müfettişi havasının tam aksine Anderson, yeri geldiğinde kaba kuvvet ve tehdit dilini sakınmadan kullanan ajandır. Anderson’un bu tutumu, onu Ward ile karşı karşıya getirir. Ward’ın delilden şüpheliye ulaşmaya çalışan formasyonuyla, Anderson’un şüphelilere yönelik baskı uygulama metodu çatışma halindedir.
Sivil Haklar Hareketi’nin siyahilerle birlikte kasabada yaptığı özgürlük yürüyüşü sırasında Anderson, Şerif Yardımcısı Pell’in eşinin çalıştığı kuaför dükkânına uğrar. Bayan Pell ve Anderson arasındaki yakınlaşma, bu sert politik filmin tek insani öyküsüdür. Pell kendisine çiçek vererek yakınlaşmaya çabalayan Anderson’u karşılıksız bırakmaz. Bütün sermayesi kin olan bir ırkçıyla evli olmanın yarattığı ağır hüzün ve yalnızlık duygusunun kışkırttığı arayış, Bayan Pell’i filmin dramatik çatışmasında yeni bir konuma oturtur. Anderson ve Pell’in kuaförün camından izledikleri gösteri sırasında seyircinin duymadığı diyalog biraz sonra yaşanacakların habercisi gibidir.
Kasaba şerifinin arka kapıdan serbest bıraktığı siyahi vatandaş ırkçıların saldırısına uğrar. Anderson ve Ward, Bayan Pell’den aldıkları bilgiyle olay yerinde konumlanmışlardır. İki FBI görevlisi saldırganların peşine düşseler de yakalayamazlar. Bu olay sonrası Ward’ın saldırıya maruz kalan siyahi gencin ailesine yaptığı ziyaret ve dava açmaları konusundaki ikna çabaları sonuçsuz kalır. Siyahilerin sürekli ırkçı tehditlere ve teröre maruz kalmaları onların adalete duydukları inancın zayıflamasını beraberinde getirir. Soruşturmanın derinleşmesiyle açığa çıkan çelişkiler ve buna eşlik eden suskunluğun ağırlığı filmin dramatik düğümünü oluşturur. Haber almaya çalışan basın mensuplarına da saldıran ırkçı Ku Klux Klan üyeleri, kontrolü kaybetmek üzeredir. Onların bu sıkışmışlık hali, suçlu olmalarının yarattığı telaş filmin temposunu hızlandıran etki yaratır.
Ku Klux Klan üyelerinin bu sıkışmışlığı ve reaksiyonu, onları kasabanın dışında yaşayan siyahilerin kulübelerini bombalamaya kadar sürükler. Olaya şahit olan ve FBI’a yüzünü gizleyerek yardım eden bir çocuk sayesinde Ku Klux Klan üyeleri yakalanır. Ancak en az Ku Klux Klan kadar ırkçı hâkim, yasada öngörülen terör eyleminin cezası olan en az 10 yıl hapis cezasına çarptırılmaları gereken ırkçıları serbest bırakır. Siyahiler tarafından tepkiyle karşılanan bu karar, Anderson ve Ward’ı da zor duruma düşürür. Hâkimin ırkçıların sırtlarını sıvazlayan bu kararı, Ku Klux Klan üyelerini daha da cesaretlendirir. Irkçı terör, siyahilerin çiftliklerine yönelir. Ku Klux Klan terörü dizginlerinden boşanmakla kalmaz, onu destekleyen siyasi ve hukuki kurumların varlığıyla bütünleşerek kasabayı kuşatan toplumsal bir histeriye dönüşür.
Bayan Pell’in ziyareti sırasında Anderson’a söylediği “Nefret doğuştan gelen bir şey değil, öğretiliyor” sözleriyle kasabada dönüşüme açık, yaşananlardan rahatsız olan bir kadın karakterin düşünce dünyasını ortaya koyan yönetmen Alan Parker, dramatik yapının düğümlenmesine neden olan çatışmanın çözümünü Bayan Pell’in yaşadığı duygusal ikilemle yansıtır. Filmde siyahi bir kadın hizmetçinin çocuğunu sevebilecek kadar siyahilerle içli dışlı olabilen biri olarak gösterilen Pell, vicdanıyla ırkçı kocasının işlemiş olduğu suçlar arasında salınımdadır. Bağnazlığın ve ırkçılığın okullardan başlayarak öğretildiğini aktaran Bayan Pell, ırkçılığın eğitimdeki özellikle İncil’deki kökenini aktaran bir monologla izleyiciyi aydınlatır. Din eğitimi yoluyla öğretilen ırkçılık, normalleştirilmiştir. Bayan Pell’in Anderson’la yakınlaştığı bir sahnede katledilen üç Sivil Haklar Hareketi üyesi gencin gömüldüğü yeri tarif etmesiyle filmde dramatik çatışmayı düğümleyen gerilim sona erer.
Bayan Pell’in itirafları sonucu üç Sivil Haklar Hareketi üyesinin cesetlerine ulaşılması soruşturmanın sonunun geldiğini gösterir. Cesetlerin bulunmasına neden olan itirafları kocası tarafından hastanelik oluncaya kadar dövülerek cezalandırılan Bayan Pell’in bu durumu Ward ile Anderson arasındaki yöntem anlaşmazlığını derinleştirir. Sonunda bu gerilim Ward’ın Anderson’un yöntemini kabul etmesiyle çözümlenir.
Anderson’un “zor oyunu bozar” yöntemi, belediye başkanına kurulan baskıyla üç sivil haklar görevlisinin katillerine ulaşılmasını sağlar. Anderson’un ırkçı grubu paniğe ve hataya sürükleyen tuzakları ve dolantısı, onları kilisede toplantıya çağıran notu ve dinleme cihazıyla konuşulanları kayıt altına alması, düğümlenen dramatik çatışmanın çözümünü gösterir. En zayıf halkaya uyguladıkları baskı ırkçı Ku Klux Klan üyesi Lester’ı itirafçılığa sürükler.
Alan Parker’ın filmi Mississippi Yanıyor, kurumsal hale gelen ırkçılğın 20. yüzyılda Amerikan toplumundaki kökenlerini bir soruşturma ekseninde anlatıyor. Irkçılığın kurumsal örgütlenmelerini Carnegie Vakfı ve Herbert Spencer’ın sapkın teorileriyle örgütleyen bir ülkeden söz ediyoruz. Carnegie Vakfı’nın savunduğu öjeni yani sakat ve hasta insanların ayıklanarak sağlıklı bireylerin çoğaltılması yoluyla insan ırkının ıslah edilmesi gibi faşist düşünce zamanla kendi sınırlarının dışına çıkarak Nazizm’e de ilham kaynağı olabildi! İşte bu çalışmalarından neşet eden bir yapıya sahip olmasıyla Amerikan Anglosakson ırkçılığı, filmde de izleyeceğiniz üzere, dünya gericiliğinin içinde özel bir yere sahiptir. Filmin konjonktüründe, siyahi haklarının Amerikan toplumunda tartışmaya açıldığı, Amerikan Başkanı Lyndon B. Johnson’un “oy vergisi”ni kaldırdığı ve Medeni Haklar Yasası’na “ABD’de siyahilerin okullarda, kamusal alanlarda ve işe alımlarda negatif ayrımcılığın yasaklandığı” maddesinin eklendiği bir arka planının olması ırkçı reaksiyonun sebepleri hakkında bilgi sahibi olmamızı sağlıyor. Gerçek bir olaya dayanan Missisippi Yanıyor, siyahların oy verme hakları için Missippi’ye giden ve bölgede yürüttükleri çalışmalar nedeniyle ırkçıların tehditlerine maruz kalarak katledilen Andrew Goodman, James Cheney ve Mickey Schwerner adlı sivil hakları hareketinin üç gönüllüsünün öyküsünü anlatıyor.
(Andrew Goodman, James Cheney ve Mickey Schwerner)
Siyahilerin mücadele ederek kazandıkları her mevzi karşısında ırkçı terörü bulmakla kalmadı, aynı zamanda Malcolm X, Steve Biko ve Martin Luther King gibi önderlerinin bir dizi suikaste uğrayarak hayatlarını yitirmelerine neden oldu. Amerikan sinemasının Dawid W. Grifith imzalı kurucu filmlerinden biri olan “Birth of a Nation” (Bir Ulusun Doğuşu-1915) adlı yapımda da sıkça göreceğiniz üzere ırkçılık ne yazık ki Amerikan kültürünün ana motiflerinden biridir. Böyle olunca geçtiğimiz günlerde ırkçı polis terörüyle hayatını yitiren George Floyd’un “I can’t breathe” (Nefes alamıyorum) sözlerinin kökenini ve buna karşı yükselen isyanı anlamak kolaylaşıyor. Mississippi Yanıyor insanın alabileceği en geri, en ilkel siyasal pozisyonun yani ırkçılığın zararlarına işaret ediyor. Bir Hollywood klişesi olarak neredeyse her filmde izlediğimiz kurtarıcı-kurtarılan ilişkisini yeniden üretse de Mississippi Yanıyor, yaşanmış bir olaya dayanması, nitelikli görüntü yönetimi ve rollerinin hakkını veren oyuncu kadrosuyla sinemaseverlerin ilgisini hak ediyor.
MİSSİPPİ BURNİNG, THE PAINFUL ATMOSPHERE OF RACISM IN THE MIDST OF THE COLD WAR…
Director: Alan Parker
Cast: Gene Hackman, Willem Dafoe, Frances McDormand, Brad Dourif, R. Lee Ermey, Gailard Sartain.
Mississippi Burning is a movie by Alan Parker. The film opens with a scene in which a group of police cars squeeze a pickup truck carrying a black passenger. This check, which looks like a routine police check, but is actually full of racial( insults, raises the tension at the very beginning of the movie. In 1964, in the middle of the Cold War, three young people, who we later learn are members of the Civil Rights Movement, are murdered as a result of this check, based on a real event. The fact that some of the racist attackers are policemen points to the political aspect of the murder.
This incident, which takes place during the Cold War, takes on a new dimension when two Federal Bureau of Investigation agents (Anderson and Ward) begin to investigate the incident. The agents are not welcomed warmly in the town where they arrive. When Inspector Ward says to the sheriff in the sheriff’s office, “I think it might be more serious than a simple missing person case,” the sheriff responds, “I don’t think so, son, if you want to know what I think, I think that Martin Luther King guy is a publicity stunt.” This foreshadows the main dramatic turn of the movie.
The story of the disappearance of three young members of the Civil Rights Movement and the fact that the investigation, full of secrets, contains contradictions within itself from the very beginning, stands out as a determining factor in the pace of the film. Ward draws attention to the contradictory situation when he reads the minutes of their arrest for speeding and then their release. None of the detained and released young men made a phone call to their homes or to the headquarters of the Civil Rights Movement. According to the report, they were followed by the police to the town border and were never seen again. This situation, which conveys the main cycle of the dramatic conflict, is accompanied by Alan Parker’s footage of the policemen on duty in the town. In the dialog accompanying this scene, director Parker seems to foreshadow the obstacles the investigation will face. Inspector Ward, by reasoning, captures the gap in the story of the disappearance of the young people. Inspector Anderson, on the other hand, being a former sheriff of the town and believing the testimony of the security forces in the town, constitutes the secondary dramatic conflict of the movie. Anderson, who is portrayed as a coarser character than Inspector Ward, more inclined to believe the story instead of pondering the contradictions, adopts the attitude of an average American sheriff in the story of the disappearance of the three young men.
Inspector Ward enters a restaurant in town, and since the white section of the restaurant is full, he goes to the section where blacks are eating and asks a young black man who is eating to ask him a few questions. The black youth becomes uneasy about this situation and changes his seat, informing Ward that he will not be able to answer Ward’s questions. Ward’s action in this part of the movie is striking in terms of showing the discrimination that permeates the restaurants. The fact that normal life continues on the micro scale of the diner as if nothing happened, as if the three young civil rights defenders had not disappeared, foreshadows the increasing mystery and tense atmosphere in the film. The investigation has hit an agreed wall of silence in the town.
After a conversation with a black woman, the last person to see the three young members of the Civil Rights Movement alive, yields no positive results, Inspector Ward refocuses on the details of the case. Members of a racist organization called the Ku Klux Klan raid the house of the black youth who had to talk to Ward at the diner and threaten him not to talk to anyone. With this scene, director Alan Parker shows that racist Ku Klux Klan oppression is at the root of the silence in the town.
An attack by the Ku Klux Klan on the hotel where Anderson and Ward are staying causes them to call for new help. The investigation deepens with the arrival of new agents. So much so that an old hotel in the town is rented for the duration of the investigation. Anderson and Ward spy on the church attended by Ku Klux Klan members and try to gather information. Anderson’s dialog with the town’s mayor and sheriff reflects the mindset of white conservative middle-class racists. Throughout the scene, their displeasure with the FBI officers coming to the town and conducting the investigation is clearly expressed. The denialist attitude that develops in the form of underestimating the investigation and not answering the questions asked is another element that feeds the dramatic conflict of the movie.
Inspector Anderson is more active in gathering information than Ward, leading him to investigate a women’s hair salon. Anderson learns the name of the leader of the Ku Klux Klan in the town from the women he establishes a rapport with at the hair salon. Meanwhile, the investigation deepens when extensive searches locate a pickup truck driven by three young members of the Civil Rights Movement. Contrary to the sheriff’s report, the pickup truck did not disappear, but was found in the Mississippi River just beyond the town with a few of the young men’s belongings inside. While all this is going on, the Ku Klux Klan sends a clear message to the FBI agents in the town when a black youth is thrown from a pickup truck in the middle of the town.
The search intensifies after the discovery of the pickup truck carrying members of the Civil Rights Movement, prompting the deployment of large numbers of Marines. Although Ward and Anderson have not yet recovered the bodies of the three young men, they are now certain that they were murdered. This new situation raises the tempo and tension of the movie, and the Ku Klux Klan responds by bombing black-owned stores and homes.
The negative opinions expressed against the investigation in interviews with the citizens of the region during the ongoing investigation of the murder are the equivalent of the reactionary and exclusionary language of conservatism in the film. All white citizens unanimously deny the murder. A similar stance is taken by the black citizens living in the area, but for a different reason – the fear for their lives caused by the oppression and terror practiced by the Ku Klux Klan. I must say that with these scenes Alan Parker gives Mississippi Burning a semi-documentary quality.
During a visit to Deputy Pell’s home, Anderson and Ward notice a detail in his wedding picture that focuses suspicion on Deputy Pell. During the Ku Klux Klan’s attack on a black church, a Klan member’s threat, “Your black lips will not speak for the FBI,” uttered by a racist while beating a black child, is a clear expression of the Klan members’ discomfort with the investigation. The murder that is being covered up, combined with threats and pressure, becomes a pretext for racists to attack black people.
The hate speech of Clayton, the leader of the racists, targeting Asian peoples and blacks, starting with Jews, reveals the world of thought of Anglo-Saxon white racism. The discomfort with the investigation reaches its peak with the expression of racist hatred and delirium in front of the press and cameras. The deep fear and ideological manipulation of the Cold War not only dried up the American intellectual world, but also led to a reactionary and alarmist racist aggression.
Tensions in a bar frequented by Inspector Anderson, Deputy Sheriff Pell and other Ku Klux Klan members add a new dimension to the conflict between racists and the investigating FBI. In stark contrast to Ward’s collegiate police inspector air, Anderson is the agent who uses brute force and threatening language when necessary. Anderson’s attitude pits him against Ward. Ward’s formation that tries to reach suspects from evidence and Anderson’s method of applying pressure on suspects are in conflict.
During the Civil Rights Movement’s freedom march through town with blacks, Anderson stops by the hair salon where Deputy Sheriff Pell’s wife works. The rapprochement between Mrs. Pell and Anderson is the only human story in this harshly political film. Pell tries to get close to Anderson by giving him flowers, but Anderson does not reciprocate. The heavy sadness of being married to a racist whose only capital is hatred and the search provoked by a sense of loneliness place Mrs. Pell in a new position in the dramatic conflict of the film. The dialog unheard by the audience during the performance that Anderson and Pell watch through the window of the hairdresser’s is like a harbinger of what is to come.
A black citizen released by the town sheriff through a back door is attacked by racists. Anderson and Ward are positioned at the scene with information from Ms. Pell. The two FBI officers pursue the attackers but fail to capture them. After this incident, Ward’s visit to the family of the young black man who was attacked and his efforts to convince them to file a lawsuit fail. The constant exposure of black people to racist threats and terrorism weakens their faith in justice. The contradictions revealed as the investigation deepens and the accompanying weight of silence form the dramatic knot of the film. The racist Ku Klux Klan members, who also attack the press members trying to get news, are about to lose control. Their state of being trapped and the panic caused by their guilt accelerate the pace of the movie.
The Ku Klux Klan members’ frustration and reaction leads them to bomb the shacks of black people living outside the town. Thanks to a boy who witnesses the incident and helps the FBI by hiding his face, the Ku Klux Klan members are caught. However, the judge, who is as racist as the Ku Klux Klan, releases the racists, who should have been sentenced to at least 10 years in prison, the penalty for an act of terrorism stipulated by law. This decision, which is met with outrage by the black community, puts Anderson and Ward in a difficult situation. The judge’s decision, patting the racists on the back, further emboldened the Ku Klux Klan members. Racist terror turns against black farms. The terror of the Ku Klux Klan is not only unbridled, it is compounded by the existence of political and legal institutions that support it and turns into a social hysteria that envelops the town.
With Mrs. Pell’s words to Anderson during her visit, “Hate is not something you are born with, it is taught”, director Alan Parker reveals the world of thought of a female character who is open to transformation and disturbed by what is happening in the town, and reflects the solution of the conflict that causes the dramatic structure to knot with the emotional dilemma Mrs. Pell experiences. Mrs. Pell, who is portrayed in the film as someone who is so close to black people that she can love the child of a black maid, oscillates between her conscience and the crimes committed by her racist husband. Mrs. Pell explains that bigotry and racism are taught starting from schools, and enlightens the audience with a monologue on the origins of racism in education, especially in the Bible. Racism taught through religious education is normalized. The tension that knots the dramatic conflict in the film ends when Mrs. Pell describes the burial place of the three young members of the Civil Rights Movement who were murdered in a scene in which she gets close to Anderson.
The discovery of the bodies of three members of the Civil Rights Movement as a result of Mrs. Pell’s confessions signals the end of the investigation. Mrs. Pell’s confessions, which led to the discovery of the bodies, are punished by her husband by beating her until she is hospitalized, and this situation deepens the disagreement between Ward and Anderson on method. This tension is finally resolved with Ward’s acceptance of Anderson’s method.
Anderson’s “force breaks the game” method leads to the killers of the three civil rights workers through pressure on the mayor. Anderson’s traps and deception that lead the racist group into panic and error, his note calling them to a meeting in the church and his bugging of the conversations show the resolution of the knotted dramatic conflict. The pressure they put on the weakest link drives Lester, a member of the racist Ku Klux Klan, to confess.
Alan Parker’s film Mississippi Burning tells the story of the origins of institutionalized racism in 20th century American society through an investigation. We are talking about a country that organized the institutional organizations of racism with the Carnegie Foundation and Herbert Spencer’s heretical theories. The fascist idea of eugenics, i.e. the improvement of the human race by eliminating crippled and sick people and reproducing healthy individuals, advocated by the Carnegie Foundation, eventually went beyond its borders and inspired Nazism! As you will see in the movie, American Anglo-Saxon racism has a special place in the world reaction, as it has a structure derived from these works. The fact that the film is set against the backdrop of a time when black rights were being debated in American society, when President Lyndon B. Johnson abolished the “poll tax” and added a clause to the Civil Rights Act stating that “Negative discrimination against blacks in schools, public places and employment in the United States is prohibited” gives us insight into the reasons for the racist reaction. Based on a true event, Mississippi Burning tells the story of three civil rights activists, Andrew Goodman, James Cheney and Mickey Schwerner, who went to Mississippi to campaign for black voting rights and were murdered after being threatened by racists because of their work in the region.
Not only was racist terrorism the cause of every position won by black people through struggle, but it also led to a series of assassinations and deaths of leaders such as Malcolm X, Steve Biko and Martin Luther King. Unfortunately, racism is one of the leitmotifs of American culture, as you will often see in “Birth of a Nation” (1915), one of the founding films of American cinema by Dawid W. Grifith. In this way, it becomes easier to understand the origin of George Floyd’s “I can’t breathe” lyrics and the rebellion against it. Mississippi Burning points to the harm of racism, the most backward, primitive political position one can take. Although it reproduces the savior-saved relationship that we see in almost every movie as a Hollywood cliché, Mississippi Burning deserves the attention of moviegoers for being based on a real-life event, its quality cinematography and a cast that does justice to their roles.
